W poprzednim artykule przedstawiliśmy temat parestezji, czyli subiektywnych doznań czuciowych, takich jak mrowienie czy drętwienie. Teraz omówimy zagadnienia związane z neuroanatomią parestezji, aby zrozumieć, jakie struktury nerwowe są zaangażowane w powstawanie tych odczuć.
Estimated reading time: 5 minut
Spis treści
Obwodowe struktury nerwowe
Procesy związane z generowaniem odczucia parestezji często (pamiętaj jednak, że nie zawsze) rozpoczynają się na obwodzie układu nerwowego.
Kluczowe struktury zaangażowane w ten proces to:
- Duże mielinizowane neurony czuciowe skóry – to one są odpowiedzialne za spontaniczną, nieprawidłową aktywność, która może prowadzić do parestezji [1].
- Mechanoreceptory – w uszkodzonych nerwach wykazują zwiększoną pobudliwość [2].
- Aksony czuciowe – mogą generować ciągłą aktywność ektopową w miejscu urazu, niezależnie od stymulacji zewnętrznej [3].
Czynniki wywołujące parestezje na poziomie obwodowym to:
- Bodźce mechaniczne
- Długotrwały ucisk
- Znieczulenie chemiczne nerwów
- Stymulacja elektryczna
Co ciekawe, rosnąca intensywność stymulacji elektrycznej skóry wywołuje trzy różne odczucia z kolejnymi progami sensorycznymi. Są to wrażenia dotykowe, mrowienie i ból [4].
Struktury rdzenia kręgowego
Kluczową rolę w powstawaniu parestezji odgrywają neurony szerokiego zakresu dynamiki (WDR) w rdzeniu kręgowym. Te multimodalne neurony czuciowe reagują na różnorodne bodźce – mechaniczne, termiczne, chemiczne, a także nocyceptywne [5].
Interesujące jest, że bezpośrednia stymulacja elektryczna rdzenia kręgowego za pomocą elektrod zewnątrzoponowych może zmniejszać ból, zastępując go uczuciem mrowienia, które pacjenci często odbierają jako przyjemne [6].
Struktury podkorowe i korowe
Mrowienie, jako świadome doświadczenie somatosensoryczne, angażuje złożoną sieć struktur mózgowych. Kluczowe obszary obejmują:
- Wzgórze somatosensoryczne
- Pierwotna i/lub wtórna kora somatosensoryczna
- Kora wyspy (nazywana również „homeostatyczną korą czuciową”) [7]
Badania z wykorzystaniem różnorodnych technik neuroobrazowania i stymulacji dostarczyły cennych informacji o neuronalnych korelatach mrowienia:
- fMRI wykazało aktywność pierwotnej kory somatosensorycznej podczas odczuwania mrowienia [8].
- Przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS) tego samego obszaru może tłumić odczucie mrowienia [9].
- Pacjenci z padaczką ogniskową w obszarach somatosensorycznych kory często doświadczają napadowego mrowienia [10].
Co więcej, bezpośrednia stymulacja elektryczna różnych struktur mózgowych może wywoływać uczucie mrowienia, w tym:
- Pierwotna i wtórna kora somatosensoryczna
- Wzgórze somatosensoryczne
- Kora wyspy
- Przednia część dodatkowego obszaru motorycznego
- Obszar motoryczny zakrętu obręczy
- Kora orbitofrontalna i brzuszno-przyśrodkowa kora przedczołowa
- Dolny zakręt skroniowy [11]
Podsumowanie
Jak widzimy, odczucie mrowienia jest wynikiem skomplikowanej interakcji między różnymi strukturami nerwowymi – od obwodowych receptorów po wyspecjalizowane obszary kory mózgowej. Ta złożoność tłumaczy, dlaczego parestezje mogą mieć tak różnorodne przyczyny i manifestacje kliniczne.
W następnym artykule przyglądamy się szczegółowej anatomii klinicznej związanej z parestezjami, co pozwoli na lepsze zrozumienie potencjalnych miejsc powstawania tych zaburzeń. Kliknij link poniżej i przejdź do artykułu.
Anatomia kliniczna parestezji. Kluczowe struktury i obszary potencjalnej obstrukcji